رو تن تاریک شبهام می درخشید مثه الماس

با صداش غربت اشکو با دو چشمم آشنا کرد

با نشاط تلخ شعراش منو به عشق مبتلا کرد

تب سرد اون صدا ، همدم شبْ غصه هام بود

لحظه لحظه ی ترانه ش ، خط به خط قصه هام بود

  زخم اون حنجره ی پیر ؛ مرهم و دلدار من شد

آتشینه ی کلامش آب سردی بر تن تب دار من شد

وقتیکه ناله سر میاد قناری بی صدا می شد

طلاتم وحشی موج ، آروم و دلربا می شد

وقتیکه زَجه میکشید هر واژه ای ترانه بود

قلب خالی از عشق ، انگار که عاشقانه بود

وقتی میگفت محبت ، خورشیدِ عشق افروزه

آتش شمع خاموش میشد که پروانه نسوزه

وقتی تو جشن شعر و شور چشمو به اشک مهمون میکرد

زندون بغض و ماتمو ، با یک نگاه ویرون میکرد

توی دیار عاشقی ، برده ی آرزو هاست

تو سرزمین احساس سلطان اشک چشماست

حکم ترانه هایش اعدام ظلم و شب بود

تبعید قفس ها ! سنگسار آتش و دود

از بذر اون صدا که ؛ تو ذهنم مونده باقی

بیابون وجودم پر شده از گلبوته ی اقاقی

حالا ، انگار که غریبه س ، یار شبهام تا سپیده

از اون ناله های جاوید دیگه رنگ عشق پریده

اونکه آرامش من بود ، توی اوج بی قراری

یه کوله بار ترانه گذاشته یادگاری