وقتی رفتی حاشیه درختامون طلایی بود

ماه تو آسمون بود قهتی روشنایی بود

وقتی رفت غبار نشست رو رویاهای اطلسی

دیگه کسی نشد عاشق چشم های کسی

وقتی رفتی دریا دیگه به ماهی ها نگاه نکرد

ماه دیگه در نیومد ستاره ادعا نکرد

وقتی رفتی لونه هیچ پرنده ای چرا نداشت

واسه رد دلم هیچ کسی رو سراغ نداشت

وقتی رفت پرنده های کوچه بی دونه شدند

عاقلا رفتنش و دیدن و دیوونه شدند

وقتی رفت اشک از شهر چشماش جاری

همون و ازش گرفتن آخه یادگاری بود